MODELE MYSZY Z NIEDOBORAMI ODPORNOŚCI: CHARAKTERYSTYKA I ZASTOSOWANIE

  • Paulina Kowalczyk Uniwersytet Jagielloński - Collegium Medicum, Wydział Nauk o Zdrowiu, Instytut Pielęgniarstwa i Położnictwa, Katedra Biologii Medycznej Kopernika 7a, 31-034 Kraków
  • Dominika Biała Uniwersytet Jagielloński - Collegium Medicum, Wydział Nauk o Zdrowiu, Instytut Pielęgniarstwa i Położnictwa, Katedra Biologii Medycznej Kopernika 7a, 31-034 Kraków
  • Marian Szczepanik Uniwersytet Jagielloński - Collegium Medicum, Wydział Nauk o Zdrowiu, Instytut Pielęgniarstwa i Położnictwa, Katedra Biologii Medycznej Kopernika 7a, 31-034 Kraków
  • Monika Majewska-Szczepanik Uniwersytet Jagielloński - Collegium Medicum, Wydział Nauk o Zdrowiu, Instytut Pielęgniarstwa i Położnictwa, Katedra Biologii Medycznej Kopernika 7a, 31-034 Kraków

Abstrakt

Najczęściej wykorzystywanym gatunkiem zwierząt do badań jest mysz domowa (Mus musculus). Wynika to, między innymi, z dużego podobieństwa genetycznego myszy i ludzi oraz ze stosunkowo łatwego sposobu manipulacji ich genomem. Odkrycie myszy z zaburzeniami funkcji układu odpornościowego przyniosło wartościowe narzędzie do badań. Natura wyprodukowała różne mutacje wpływające na układ odpornościowy myszy. Powszechnie stosowane szczepy, u których spontanicznie pojawiły się defekty, to myszy nude, SCID, beige, XID. Jednak dziedzina zajmująca się niedoborami odporności u myszy ogromnie rozwinęła się dopiero w ciągu ostatnich dwóch dekad. Wzrost ten wynika ze znaczącego postępu inżynierii genetycznej. Dostępnych jest już wiele genetycznie modyfikowanych szczepów myszy z niedoborami odporności, wykorzystywanych w badaniach immunobiologicznych, onkologicznych i transplantologicznych. Niniejsza praca ma na celu przybliżenie niektórych dostępnych szczepów myszy z defektami układu odpornościowego, z uwzględnieniem ich genetyki, charakterystyki fenotypowej oraz zastosowania w badaniach naukowych.

Opublikowane
2019-10-30
Dział
Artykuły