Zaburzenia snu w stwardnieniu rozsianym

Autor

  • Anna Strzępa Katedra Biologii Medycznej, Collegium Medicum Uniwersytet Jagielloński
  • Barbara Macura Katedra Biologii Medycznej, Collegium Medicum Uniwersytet Jagielloński
  • Marian Szczepanik Katedra Biologii Medycznej, Collegium Medicum Uniwersytet Jagielloński

DOI:

https://doi.org/10.36921/kos.2020_2696

Abstrakt

Abstrakt

Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplex, SM) to schorzenie autoimmunologiczne, w którym limfocyty, autoreaktywne względem antygenów komórek nerwowych, naciekają ośrodkowy układ nerwowy i prowadzą do jego uszkodzenia. Stan ten doprowadza u osoby chorej do postępującego w sposób ciągły lub rzutami, pogarszania funkcji fizycznych, poznawczych, emocjonalnych oraz społecznych. U 43-67% chorych na SM obserwuje się nieprawidłowości związane ze snem, związane z bezsennością, zaburzeniami rytmu dobowego, oraz pojawiające się w  następstwie zaburzeń ruchowych oraz zaburzeń oddychania. Zaburzenia te mogą pogarszać przebieg SM, jak i SM może pogarszać i zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń snu. Ta dwukierunkowa zależność związana jest z istotną rolą układu immunologicznego zarówno w patogenezie SM, jak i zaburzeń snu.

W przygotowanym artykule przeglądowym przedstawiamy najnowsze informacje dotyczące etiologii i roli układu immunologicznego w SM oraz immunopatomechanizmu tego schorzenia, zwracając szczególną uwagę na współistniejące zaburzenia snu. W dalszej części omawiane są metody terapeutyczne SM, ze szczególnym uwzględnieniem naskórnej aplikacji antygenu białkowego, które oprócz ograniczenia postępu choroby potencjalnie mogą prowadzić do ograniczenia współistniejących zaburzeń snu.

 

Downloads

Download data is not yet available.

Downloads

Opublikowane

2020-11-04

Numer

Dział

Artykuły